De niet aflatende stroom van snikreportages op de SVT (Zweden televisie)

traan-jongetje-324x243

(Door: Joakim Larsson – Vertaling: rommel)

De SVT, die duidelijk wanhopig begint te worden van de opiniecijfers van de Zweden Democraten, is de laatste week in een overdrive gegaan met zijn ijver om hartverscheurende reportages van de vluchtelingenproblematiek te produceren.

Het meest trieste voorbeeld van dit soort reportages is het geval met het dode jongetje Alan Kurdi wat aan een mediterrane strand aanspoelde. De foto van zijn dode lichaam werd meteen viraal. In het debat wat daarop volgde werd het voor mij meteen duidelijk hoe de rapportages en foto van het dode jongetje werd verkocht aan het publiek: als een oproep de grenzen te openen om iedereen binnen te laten. Wil ik toch een kanttekening bij plaatsen. Een kind spoelt aan op een strand in Europa. Uiteraard een vreselijke tragedie. Ik heb zelf kinderen en het doet me verdriet als ik de foto zie. Maar is de oorlog in Syrië niet een grotere catastrofe?

Laat ik een voorbeeld nemen:  Radiohjälpen (Radio-hulp) is op dit moment bezig met een geldinzamelingsactie voor mensen op de vlucht, wat met dit schrijven 6,4 miljoen kronen (700 000 euro) heeft gecollecteerd. Het is natuurlijk altijd goed als geld wordt gedoneerd voor behoeftige zielige mensen. Maar als men het in perspectief plaatst is dit net genoeg geld om de zorg van 9 zogenoemde eenzaam komende vluchtelingkinderen voor een jaar in Zweden te bekostigen.

Terwijl Artsen zonder grenzen op zijn beurt een ondervoed kind met voldoende eten kan voorzien voor circa 8 kronen (85 eurocent) per dag. Wat betekent dat men met 6,4 miljoen kronen ongeveer 2 200 ondervoede kinderen in vluchtelingkampen genoeg eten krijgen voor een heel jaar. Dit illustreert waarom nog meer immigratie naar Zweden of Europa niet een oplossing is voor het vluchtelingprobleem.

De oplossing is niet om de mensen voor de gek te houden dat het makkelijk is om een verblijfsvergunning te verkrijgen in Zweden of Europa. Dat doet de toestroom van mensen die met legitiem of illegitiem redenen hun heil in Europa zoeken alleen maar toenemen. En met des te meer ze komen hoe groter de kans wordt voor nare ongelukken zoals met het verdronken kindje Alan. Op hetzelfde moment sterven er massaal kinderen in Syrië, al meerdere jaren, kinderen die net zoveel waard zijn, als het verdronken jongetje. Maar de verontwaardiging en verdriet over deze kinderen is in de publieke ruimte bijna niet aanwezig, ondanks dat de tragedie minstens in elk geval net zo groot is.

Help in de omgeving waar de meeste slachtoffers zich bevinden, veel meer dan die we zien op t.v., dat is het enige fatsoenlijke. Dat kost minder dan het Zweedse immigratiebeleid en helpt veel meer mensen. Is een duidelijk efficiënte en daarom betere oplossing.

Maar waarom gebeurt dit niet? Ik durf te stellen dat het ligt aan de Zweedse (en in zekere mate internationale) media die in hun missie gefaald is. Natuurlijk is het menselijk om medelijden en sympathie te voelen voor die stakkers die het zo zwaar hebben, emoties die versterkt worden door het genre journalistiek wat we nu moeten aanzien. De berichtgeving is gericht op drama en emotie. De dramaturgie is simpel: vluchtelingen zijn zielig en politie en politici die proberen de grenscontroles te handhaven zijn het kwaad. De boodschap wordt erin gehamerd: “Gooi de grenzen open! Iedereen mag binnenkomen!”  In het spoor van hun snikreportages.

Ik beweer niet dat het verkeerd is om te rapporteren over de migratiestromen, maar de verhoudingen zijn onredelijk. Dit is geen evenwichtige verslaggeving, maar een politieke campagne. Een beleidsmatige oplossing en een houdbare  samenleving wordt niet gecreëerd door het pochen met je bloedend hart, de remedie moeten we zoeken in een verstandige oplossing voor deze crisis.

Een dergelijke oplossing zou inhouden dat we onze beperkte geldmiddelen effectief gaan inzetten door mensen in hun directe omgeving te helpen, en op die manier ook de moorddadige activiteiten van mensensmokkelaars te stoppen – indien nodig door hun doodkistbootjes in de haven van hermomst naar de bodem te zinken (uiteraard leeg). Een dergelijke oplossing vermindert ook het risico op sociale problemen hier in Zweden, maar dat is een onderwerp voor een heel ander artikel.

Bron:

http://avpixlat.info/2015/09/07/dessa-standiga-snyftreportage-pa-svt/

2 gedachtes over “De niet aflatende stroom van snikreportages op de SVT (Zweden televisie)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s