Empatisch vermoeidheidssyndroom

vermoeiheidssyndroom

(Door: Johan Westerholm – Vertaling: rommel)

Onderweg naar mijn eindbestemming gebeurde het weer. Ik weet niet meer hoe vaak al. Ik zit in de metro en zie hem in het gangpad aan komen lopen. Met een stapeltje in plastic verpakte tijdschriften over Roma’s (zigeuners). Ik sla er verder geen acht op en lees verder in mijn boek. En daar komt het. Het tijdschrift wordt tussen mijn boek en gezicht gedouwd. Ik schud zachtjes mijn hoofd en zeg “nee bedankt”. En dan komt de bedelbeker, met een paar muntjes erin schuddend. De man schreeuwt in gebrekkig Zweeds “toon respect”. Ik antwoord met een bot “nee”.

Als ik daarna door de vertrekhal van het Centraal Station in Stockholm loop zit er bij elke pilaar een bedelaar. Allemaal schudden ze min of meer wanhopig of boos met hun bedelbekers. Steeds minder mensen nemen de moeite om ze ook maar één blik waardig te keuren. Empathisch uitgeput. Als ze kijken is het met een blik vol walging. Iemand spuugt in een bedelbeker. Bij hem is zijn vorige uitputting overgegaan in iets anders. Een volgende stap.

Verleden week belde een vriend van me. Hij werkt als nachtwacht in een van de belangrijkste regionale ziekenhuizen. Hij vertelde me toen die na zijn nachtdienst in de ochtend op de bus stapte er drie Roma bedelaars achter hem in de rij stonden. Hij stapte in en toen die nauwelijks binnen was sloot de chauffeur de deur. Een hels kabaal brak uit onder de bedelaars die daar stonden met hun Ikea plasticzakken, vuilniszakken en dekens.  Zoals algemeen bekend is hadden ze deze nacht ook weer geslapen in een van de ondergrondse tunnels van het ziekenhuis. Ze schreeuwde en bonsde op de deur. De buschauffeur opende met geringe ruimte een van de deuren en vroeg:

”Got any ticket? vroeg de buschauffeur

“No”, was het antwoord van de drie bedelaars

”Same as yesterday then” antwoordde de buschauffeur.

De buschauffeur sluit zijn deur zonder ze binnen te laten. Hij schakelt in zijn eerste versnelling en begon te rijden. De bedelaars stonden met open mond te kijken en een van hun begon obscene gebaren te maken met de middelvinger van zijn hand. En toen gebeurde het. Alle passagiers in de bus begonnen te applaudisseren. De stemmig ging van ochtendvermoeidheid over tot ronduit hilarisch. Mensen die totaal vreemd voor elkaar waren begonnen spontaan vrolijk te praten. Mijn vriend voelde zich gevangen tussen lachen en juichen. Een gevoel van collectieve vreugde had zich door de bus verspreid.

Wat is het wat nu in onze samenleving gebeurt?

Vijftien jaar geleden werkte ik als beveiligingswacht in Stockholm samen met de politie, metrobeveiliging, en andere dienstvoerders, in opdracht van de overheid, om daklozen en drugsverslaafden te verjagen uit de metro’s, treinstations, en ondergrondse gangen van de grote ziekenhuizen. Noem het intimidatie. Toentertijd werd het genoemd als handhaven van de openbare orde en wet. De klachten van de omwonenden werden te luid, en boze ingezonden brieven vulde de kolommen van de kranten terwijl huiseigenaren de waarde van hun woonomgeving probeerde omhoog te stuwen. Eerst duwde we ze naar de buitenwijk Solna, toen naar Kirsta, en daarna naar de nieuw gebouwde woonwijk Sollentuna. Dit alles op politiek niveau en met explicite steun van de overheid. Niemand schreeuwde ‘racist’ of ‘het criminaliseren van menselijk leed’. Iedereen knikte in overeenstemming. Het was stil. Het voelde goed om van ze af te zijn. Geen geschreeuw en gegil meer, geen menselijke uitwerpselen in parken of vuilnis van slaapplaatsen. Maar deze ongelukskinderen waren Zweden.

Vandaag de dag zijn de ongelukskinderen van een andere etniciteit. Dan gaan we de orde en wet niet meer handhaven. Zweedse verslaafden en daklozen mogen vrij verjaagd worden. Maar niet die anderen. Dan word je door een luidkeelse opinie als racist bestempeld. Ondanks dat vijftien jaar geleden hetzelfde gebeurde. Schuif het weg. In stilzwijgende afspraak. Hou het schoon. Kijk er niet naar om. Met het verschil dat je deze keer een racist bent. Het plaatje is niet meer duidelijk. Je doet toch precies hetzelfde wat je altijd al gedaan hebt?

We ondergaan steeds meer en meer de aandoening van wat men noemt ”Compassion Fatigue”, een tweede graad post-traumatische stress-stoornis. Het kan ons niet meer schelen. Gaat aan ons voorbij. De beelden van armoede en ellende, ook al zie je het levend voor je ogen, heeft nu zijn verzadigingspunt bereikt, het doet niets meer. Het is op. Wat we alleen nog maar willen is met rust gelaten te worden. Al die vreselijke beelden van misère en moordslag op t.v., en zelfs droevige ervaringen om je heen, hebben totaal geen verband met de beloftes van politici dat ze problemen gaan oplossen. Zoals van ouds.

Gevoelloosheid en emotioneel koud neemt toe. Empathisch uitgeput. We lijden aan een empathie-vermoeidheidssyndroom, en applaudisseren voor diegene die het beeld wegneemt van wat we niet meer begrijpen.

Je moet er niet aandenken wat het gevolg wordt, wat de volgende stap is als deze samenleving en vooral hun politieke bestuurders niet meer weet bij te sturen. We weten uit de geschiedenis wat de volgende stap wordt van een samenleving die zich empathisch uitgeput voelt, en de consequenties. En wie daar verantwoordelijk voor zijn. Het is eerder gebeurd. De Europese geschiedenis herhaalt zich.

Bron:

http://ledarsidorna.se/2015/08/empatiskt-utmattningssyndrom/

6 gedachtes over “Empatisch vermoeidheidssyndroom

  1. Hoog tijd dat er aan die opgefokte “empathie” een einde komt!

    Als de Partij van de Dieren zou voorstellen om alle zwerfhonden en -katten van bijvoorbeeld Spanje hierheen te halen, zouden ze faliekant en keihard uitgelachen worden, en terecht. Maar de onderklasse van half Afrika hierheen halen is blijkbaar wel een goed idee?

    Like

  2. Ja blanke daklozen werden 40 jaar geleden verjaagd van treinstations zoals het Amstel station in Amsterdam. In wezen was dat een groot schandaal want een hoop daklozen waren door tegenslag in die situatie terecht gekomen en je moest niet denken, dat er één instantie was die je dan hielp. Ook rechts niet!!!!!! Weggejaagd werd je. Ik word nog kwaad als ik daaraan denk.

    Like

  3. Pavlov.
    Neem er nog ééntje, op de goeie afloop.
    Heb ook een grote afkeer tegen deze gewoonte.
    Kan er niets tegen beginnen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s