Zweedse Ulla vertelt – Leven in Saoedi-Arabië

dontcry

(Door: Carola Nilsson – Vertaling: rommel)

Ulla, 69, heeft al bij al acht jaar in Saudi-Arabië gewoond. Samen met haar man, die toen voor een Zweeds bedrijf in Riyad werkte, hebben ze de normen, wetten, en attitudes in het land in de jaren 1990 van dichtbij mogen meemaken. In dit artikel beschrijft ze haar ervaringen.

– Voordat we daar naar toe verhuisde had ik weinig kennis over de Saudische maatschappij en cultuur. Voornamelijk omdat er weinig informatie beschikbaar was over het land, dit was de tijd voordat internet populair werd. Ik wist natuurlijk dat we naar een islamistisch land vertrokken, maar was niet op de hoogte van de invloed en omvang van de religie.

Mijn eerste ervaring was een beetje een shock.

Ik werd me snel en sterk bewust hoe streng de regels van de islam in Saoedi-Arabië zijn. Ik herinner me als een van de eerste dingen waar ik verbaasd over was dat we geen damestijdschriften in het land mochten meenemen. We kregen ook te horen dat het verboden was christelijke symbolen, zoals een kruisje aan een kettinkje,  of een bijbel, mee te nemen. Bij aankomst op de luchthaven werd daar al snel op gecontroleerd.

Het inzicht vergde veel aanpassing en Ulla vertelt hoe verbijsterd ze was:

– Ik was er niet op voorbereid dat het zo moeilijk zou zijn, en sommige dingen voelde zeer vreemd aan, bijna kinderlijk.

Er was echter geen twijfel aan dat je je moest aanpassen. Ik dacht: “Oh jee, hier waagt niemand kritiek te leveren, hier moet je doen wat ze zeggen”. Dus ik respecteerde de kleding- en gedragsregels die me werden opgelegd.

Ulla en haar man woonde samen met andere Zweden op een compound, een afgeschermd woongebied in het centrum van Riyad. Daar hoefden de vrouwen zich niet te bedekken en deed het dagelijks leven veel aan Zweden denken.

– Maar er waren andere compound voorzieningen waar moslims en niet-moslims samenleefden en waren de zwembaden gescheiden door geslacht.

Buiten het compound was Ulla altijd gekleed in een abaya, een zwarte traditionele kledingstuk gedragen door vrouwen op het Arabisch Schiereiland. Een abaya bestrijkt behalve het gezicht het hele lichaam, Arabische vrouwen vulde het aan met een niqaab, die het gezicht ook bedekt.

– Wij westerse vrouwen droegen meestal een sjaal over het haar.

Wat gebeurde er als je de kledingvoorschriften niet volgde?

Als je sjaal, bijvoorbeeld, niet al je haar bedekte kon het gebeuren dat een muttawa (sharia-politie) naar je schreeuwde: “Bedek je haar vrouw” of hard tegen een raam of reling sloeg. De muttawa’s waren vaak zeer bedreigend.

Soms gebeurde het dat ik mijn sjaal over mijn schouders droeg. De Saoedi’s negeerde het, het is alsof ze ons vrouwen niet zien, met name westerse vrouwen. Maar de muttawa’s schreeuwde ons altijd na.

– Het meest kleinerende was dat ik niet overal mocht komen. Vrouwen waren in veel winkels niet geoorloofd. Dan hing er een bord bij de deur ”Women are not allowed”.  Dat moest je door een gat in een muur of op straat je boodschappen doen.

– Er waren ook geen vrouwelijke medewerkers in winkels. Er waren wel speciale banken voor vrouwen, waar alleen maar vrouwen werkte.

Was het toegestaan om je vrij tussen de compounds te begeven?

– Ja, dat mocht. Maar omdat vrouwen geen auto mogen rijden, en het te ver was om te lopen – Riyad is een grote stad – nam ik een taxi, of een chauffeur die als service op het compound beschikbaar was. Meestal vroeg ik de chauffeur met me mee te gaan, dan voelde ik me veiliger. Het gebeurde regelmatig dat ik werd uitgescholden voor “witte hoer”. Ook door vrouwen, ze keken op me neer.

Was het vrouwen toegestaan een restaurant te bezoeken?

– Alleen maar als er een familieafdeling was, wat niet in alle restaurants aanwezig was. In de familieafdeling mocht een vrouw met haar man aanwezig zijn. In de grote internationale hotels was het daarentegen wel toegestaan voor westerse vrouwen.

Ulla vertelt dat er een grote zwarte markt voor alcohol was – een dure markt.

– Voornamelijk het betere spul, wodka, whiskey etcetera. Met de juiste contacten kon je alles kopen.

In restaurants en bars werd er absoluut geen alcohol verkocht.

– Het interessante hierbij is dat als we het land verlieten altijd Saoediërs in burgerkleding zagen die al voor het vertrek van het vliegtuig flink aan het alcohol innemen waren.

Ulla vertelt hoe men bruiloften viert in Saoedi-Arabië. Zelf heeft ze niet deelgenomen aan zulke gelegenheden. Ze heeft ze het nooit meegemaakt, maar wel haar man die Saoedische collega’s had, die het meerdere malen heeft meegemaakt.

– Er zijn honderden mensen aanwezig. De vrouwen en mannen altijd in verschillende kamers van elkaar gescheiden. Mijn man vertelde me dat de feestelijkheid uren doorgaan. Er waren lange eet sessies met veel voedsel, grote schotels met lam en ga zo maar door.

Ulla beschrijft dat de meeste Saoedisch in Riyad  bedienden in huis hebben.

– Vaak van de Filipijnen, India en Indonesië. Dat waren mensen die tijdelijk in het land werkte.

Ulla begreep al snel dat de Saoediërs zichzelf als het Herrenvolk zien.

– Ze straalden altijd uit dat ze het hoogst op de ladder stonden. En daarna komt niets, niets, en nog een keer niets. Daarna komen de westerse arbeiders. En nog een paar treden daaronder staan de gastarbeiders uit Azië. Een treetje boven de varkens.

– Ik denk dat arabieren een vertekend beeld van mensen hebben. Wij zijn, volgens hen, niks waard. Ondanks dat ze afhankelijk zijn van onze kennis en wetenschap, zegt Ulla.

Ze vertelt over een geheime christelijke gemeenschap in Riyad wat gedreven werd door Filipijnen.

– Dat is streng verboden. En toen het naar buiten kwam werd de christelijke priester geëxecuteerd. Hij werd onthoofd.

Tijdens haar achtjarig verblijf in het land had Ulla bij verschillende gelegenheden contact met Saoedische vrouwen.

– Als je ze ontmoet in besloten vrouwenruimtes zijn ze allemaal uitdagend gekleed, in laag uitgesneden korte rokjes. Als een Saoedische vrouw zich zodanig vertoond in de stad wordt ze gestenigd. Om zich tegenovergesteld te kleden naar de islamitische norm schijnt een noodzakelijke behoefte te zijn.

Toentertijd, in de jaren 1990, toen Ulla en haar man in het land woonde, hadden de meeste Saoedische huizen een schotelantenne – wat inhield dat ze westerse tv-uitzendingen konden kijken.

– Het is dus duidelijk dat ze werden beïnvloed door de westerse cultuur.

Ze vertelt over een andere gelegenheid toen zij en een vriendin golf speelde bij een internationaal hotel.

– In de lounge werden we benaderd door drie Saoedische vrouwen, ze waren duidelijk nieuwsgierig naar ons.  Wij waren gekleed in golfkleding, hun in boerka’s.

– We begonnen te praten, en een van de vrouwen vertelde me dat ze een een droom had, ze zou zo graag naar Italië op vakantie gaan, alleen. Ze bood ons aan om haar thuis te bezoeken, maar dan mochten we niet haar echtgenoot ontmoeten.  Er was een speciale afgescheiden kamer voor vrouwen.

Van het bezoek is nooit iets gekomen.

– Maar de ontmoeting in het hotel heeft me wel iets duidelijk gemaakt. Ten eerste dat veel vrouwen in het land, vooral die met een hogere opleiding, nieuwsgierig zijn naar onze westerse levensstijl. Het tweede inzicht is dat wat voor ons vrouwen in het westen de normaalste zaak van de wereld is, zoals een reis naar Italië, onbereikbaar is voor hen – als gevolg van een godsdienst.

Een andere keer werd Ulla geïnterviewd door Radio Riyad. Het interview werd gedaan door een Saoedische journaliste.

– Toen we in de studio achter de microfoon zaten vroeg ze me hoe ik mijn leven in Saoedi-Arabië beleefde in vergelijking met Zweden. Voordat het interview plaatsvond was me medegedeeld dat ik me niet kritisch over Saudi-Arabië kon uitlaten. We zaten in boerka met de rug naar de rest van het mannelijk personeel in de studio. Zodat ze ons niet konden zien.

Hoe heb je dat opgelost?

– Ik heb mijn best gedaan om het diplomatisch op te lossen, en zei dat het in Zweden anders is in vergelijking met  Saudi-Arabië. Ik bleef neutraal, ik durfde niet anders.

Tijdens hun werk woonde Ulla en haar man ook een jaar in Medina, een stad waar de religieuze voorschriften nog strenger zijn dan Riyad.

Daar was het als niet-moslims verboden het centrum te bezoeken, zelfs als man is het niet toegestaan.

– Je hoort nooit is muziek, het voelt als een wezenloze samenleving, het ontbreekt in alle opzichten cultuur.

– Het is gebruikelijk dat veroordeelden worden gestraft met een hand afhakken. bijna elke week was er ook iemand die onthoofd of gestenigd werd. Deze executies vonden altijd plaats op vrijdag in Riyad. Mijn man is ooit is door zijn Saoedische collega’s uitgenodigd, meer gedwongen,  om zo’n executie mee te maken. Ze duwde hem zo ver naar voren dat het bloed op hem spatte. Waarschijnlijk wouden (ja! wouden!) ze hem als westerling choqueren.

– Het is moeilijk om je aan te passen aan gewoontes en waarden die we in Zweden al duizend jaar geleden verlaten hebben.

– Onze cultuur van het westen en de islamitische zullen nooit verenigen. We zijn te ver uit elkaar, religieus, ideologisch en cultureel.

Denk je dat er ooit harmonie is?

– Nee. Als er harmonie komt tussen de islam en ons betekent het dat we ons aan hun moeten aanpassen. De getrouwe islamiet zal zich niet aan ons aanpassen. We liggen eeuwen ver van elkaar vandaan.

(rommel: Een beetje ingekort)

Bron:

http://samtiden.nu/18372/svenska-ulla-berattar-sa-var-det-att-bo-i-saudiarabien/

8 gedachtes over “Zweedse Ulla vertelt – Leven in Saoedi-Arabië

  1. en dan te weten hoe wij westerlingen (vele van ons ), blijvend een knieval blijven maken richting de islam !!, en de spaarzame westerling die alle misstanden onder de loep neemt , betreffende het racisme , barbarisme, vrouwen onderdrukking , enz , binnen dit geloof .

    verguist en hem/haar uitmaken als fascisten!!, waar zijn blijven de vrouwen van weleer ?, die uit de jaren 60-70 die zogezegde dolle mina’s ?. waar zijn zij offeren zij alle hun dochters aan het gedrocht Islam , en voor de gore kliek uit Brussel, die immers de opzet hebben en hadden om van onze eens zo vrije samenleving een multicultureel kamp te maken !!, een kamp waar de autochtonen Europeaan geboeid moet ondergaan wat de vreemde met hm/haar wil doen .

    Like

    • Als ik aangifte doe (voor de zoveelste keer) van discriminatie bij het meldpunt dan wordt dat terzijde geschoven. Men wil wel met mij in gesprek gaan (waarschijnlijk om mijn mond te snoeren) maar dat zie ik niet zitten. En toch blijf ik aangifte doen, ik vraag mij ook af waarom andere vrouwen dat niet doen.

      Like

  2. Jaren geleden,ik meen in 1990 verscheen er al een boek getiteld ” Achter Mekka ” geschreven door Betsy Udink . Zij had daar precies dezelfde ervaringen. Er is dus weinig of niets veranderd in de loop van de jaren.

    Like

  3. Timmermans wilde ooit, jankend op zijn knieën natuurlijk, de sticker-actie van Geert Wilders uitleggen. Hij is niet gegaan, de lafaard. Laat arroganter Koenders het maar proberen, lol.

    Like

  4. Een kennis van mij heeft met vrouw en kind ook jaren in Saoedi-Arabië gewoond. Hij vertelde dat ze in al die jaren hun blonde tienerdochter nooit een enkele keer alleen hebben thuisgelaten…

    Like

  5. Nee. Als er harmonie komt tussen de islam en ons betekent het dat we ons aan hun moeten aanpassen. De getrouwe islamiet zal zich niet aan ons aanpassen. We liggen eeuwen ver van elkaar vandaan.

    Gelukkig zijn daar dan Pechtold, Rutte, Samsom, Obama, de EU en nog meer van dat soort Gutmenschen die er alles aan doen om de zo nodige harmonie te doen ontstaan.

    Die eeuwen die we van elkaar liggen zijn best te overbruggen. Alleen … degenen die zich zullen moeten aanpassen zijn wij. Alweer gelukkig dat Pechtold c.s. ons daarbij “helpen”.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s