Glijbanen met zwarte mannen

blind

Verleden week maandag zijn meerdere tienermeisjes op het Lögastrand buiten Västerås door ‘volwassen zwarte mannen’ aangerand en is het kenteken van de auto van de daders die op de vlucht sloegen door de politie zoekgeraakt. De moeder van een van de meisjes is zeer kritisch hoe de politie deze zaak behandelt, en heeft het vermoeden dat de media door politieke redenen de misdaad verzwijgt.
– Dat komt omdat ze zwart zijn, is mijn theorie, waren het witte Zweedse mannen geweest, had het de volgende dag met grote letters op de voorpagina van de krant gestaan.

Het was vorige week maandagavond toen Anna, 14, samen met een paar vriendinnen, 13-14, op het strand van Lögastrand in Västerås aanwezig waren. De tieners zaten op een glijbaan in een speeltuin toen een groep “volwassen zwarte mannen” verscheen, met twee kleine kinderen.

– Ze vroegen aan de meisjes of ze de glijbaan wouden verlaten zodat hun kinderen van de glijbaan gebruik konden maken. Maar toen de meisje naar beneden klommen werden ze tussen hun benen gegraaid en aan hun vagina’s gevoeld, vertelt Anna’s moeder Karin.

De meisjes verdedigde zich met schoppen tegen de aanranders, en klommen weer omhoog in de glijbaan, wat de zwarte mannen vreselijk boos maakte.

– Ze werden woedend, begonnen te brullen dat ze naar beneden moesten komen, en zouden mishandelen en vermoorden, zegt Karin, en vervolgt haar verhaal:

– De meisjes werden natuurlijk doodsbang, en een van hun belde de politie. Toen ze merkte dat de meisjes de politie belde namen ze de benen en een aantal van hun verdwenen in een auto.

Ondanks de schrik wist Anna het kenteken van de auto te onthouden, en toen de politie later op de plek arriveerde kon ze een uitvoerige beschrijving van de daders geven, en waardevolle informatie over hun auto.

Maar het is de politie gelukt om het registratienummer van de auto kwijt te raken en vond er verder geen onderzoek plaats. Een week na het incident laat rechercheur Satu Andersson van zich horen met de vraag of Anna nog het kenteken van de auto kan herinneren.

– In het proces-verbaal stond het kenteken van de auto niet vermeld, wat op de plaats van verdict door Anna was aangegeven, zegt Karin.

– Na dit nare gebeuren sprak ik met mijn dochter over de telefoon, nadat ze met de politie had gesproken,  en ze zei dat ze het kentekennummer van de auto aan de politie had gegeven.

Wanneer Fria Tider rechercheur Satu Andersson voor informatie opbelt bevestigt zij het verhaal van Karin en het kentekennummer ontbreekt in het proces-verbaal.

– Ik was niet aanwezig tijdens de aangifte, voor zover ik het begrepen heb is de informatie ter plekke door de politie genoteerd, zegt ze, en voegt eraan toe:

– De politie heeft nog niet de volledige getuigenis gedocumenteerd, dat is niet hetzelfde als informatie verliezen. De zaak is nog niet in behandeling, maar dat komt omdat we het vreselijk druk hebben.

Satu Andersson verwijst ons naar haar collega Lena Kjellmodin die de aangifte onder haar hoede heeft. Maar Lena stelt zich meteen kritisch op tegen de vraag waar het kentekennummer is gebleven.

– Waar komt dat verhaal vandaan dat de politie het kwijtgeraakt is? Wie zegt dat? Vraagt ze.

Dat is gebaseerd op een meisje die ter plekke de politie een registratienummer van een auto heeft overhandigd, en een week later door Satu Andersson wordt opgebeld met de vraag of ze het kenteken van de auto nog weet.
– Er is niemand hier die iets heeft kwijtgeraakt, misschien is het zo dat tijdens de patrouille niet alle informatie tijdens de aangifte in kennisgeving is genomen. Dat komt meestal in een later stadium. Ik kan niet met alle details van deze zaak naar buiten treden, maar we zijn niks kwijtgeraakt.

Bent u al met een opsporingsbericht naar buiten getreden met signalement van de auto en daders, en de ouders van jonge meisje te waarschuwen? 
– Hier geldt hetzelfde, ik geef verder geen commentaar in deze zaak, voor dit moment heb ik niet meer informatie.

Daarna worden we door Lena Kjellmodin afgescheept met de mededeling dat we voor meer vragen over de verloren registratie, of de voortgang van de jacht op aanrandende zwarten mannen, contact moeten opnemen met het persbureau van de politie.

Moeder Karin is niet echt onder de indruk van de vlijt hoe de politie zijn werk verricht.

– Ik vind het vreselijk dat ze niet scherper reageren. Dat ze niet meteen actie hebben ondernomen. Er is een week voorbij gegaan en nog steeds niets. En dan raken ze ook nog is het registratienummer van die auto kwijt, dat getuigt van slecht beheer, zegt ze.

– Daarna heb ik de politieberichten in de media gecontroleerd, maar niets over deze kwestie werd vermeld. In kranten, tijdschriften, en op t.v. werd er geen gewag van gemaakt. Terwijl een vreselijke gebeurtenis als dit toch de voorpagina’s zou moeten halen.

Karin heeft zo haar eigen gedachtes over de reden waarom de politie in zijn werk achterwege blijft en er geen prioriteit aan geeft.

– Dat komt omdat ze zwart zijn, is mijn theorie, waren het witte Zweedse mannen geweest, had het de volgende dag op voorpagina van de krant gestaan, zegt ze.

– Ik ben overtuigd dat het verduisterd wordt. En nu moet ik net zoals zoveel Zweden waarschijnlijk gaan verklaren dat ik geen racist ben. Maar ik kan niet ontkennen dat ik door deze gebeurtenis toch wel enigszins racistisch ben geworden.

Bron:

http://www.friatider.se/morkhyade-man-tafsade-pa-svenska-tonarstjejer-polisen-tappade-bort-reg-nummer-pa-deras-bil

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s