Stockholm sponsort massamoord, marteling en verkrachting

Nasrin-Samtiden-620x264

Nasrin Sjögren. ©Samtiden.

(Door: Nasrin Sjögren – Vertaling: rommel)

Gisteren (dinsdag 19 mei) besloten politici in mijn stad om volksmoordtoeristen voorrang te geven met werk, huisvesting en therapie. Volgens geldende internationale verdragen is het land waar ik woon verplicht mensen voor het gerecht te brengen die zich bij terroristische groeperingen aansluiten en in buitenland gewapende strijd voeren. De links-liberale en progressieve lokale politici verklaren dat ze zich niet wil bezig houden met de juridische afwikkeling van deze satanische moordenaars, maar meer geïnteresseerd zijn in de sociaal-economische aspecten van deze kwestie.

Dit klinkt misschien als een zeer zwarte komedie of donkere dystopie, maar het is de realiteit. Hier en nu, in de maand mei 2015. Het land waar ik woon wordt Zweden genoemd, en de stad is Stockholm, de hoofdstad. Sinds de laatste verkiezingen van vorig najaar wordt het stadhuis beheerst door een ongeneeslijke naïeve, van werkelijkheid losgeslagen, collectie idioten bestaande uit 53 vertegenwoordigers van de sociaal-democraten (S), Milieu Partij (MP), Links (V), en het Feministische Initiatief (FI).

Deze harde woorden en veroordeling hebben ze aan zichzelf te danken. Tijdens mijn laatste 27 jaar in Zweden, van mijn straks 33 jaar, ben ik in de culturele smeltkroes op de harde manier gelouterd. Het Zweedse volk is beetje bij beetje gewend geraakt om hun gemeenschap getransformeerd zien te worden van een etnisch homogene welvaartsstaat, met een hoog sociaal vertrouwen, naar een  criminele multiculturele chaos waar de Zweedse autochtone bevolking verwaarloosd wordt, en ongegeneerd wordt weggeduwd voor een, historisch vrij unieke, vloedgolf van vreemde culturen. Alles volgens het gekookte kikker principe. De democratie is opzei gezet nadat de intelligentie gebrekkige en incompetente socialistische minderheidsregering een coup pleegde door middel van een overeenkomst met de eveneens gestoorde burgerlijke oppositie om de SD (Sverigedemokraterna) buitenspel te zetten. Om de enige partij in het parlement die een stem geeft aan de steeds meer onderdrukte en wanhopige bevolking weg te manoeuvreren., bestaande uit zowel autochtone Zweden als land loyale immigranten.

De partij wordt afgeschilderd als zijn ze van duivelse afkomst en nakomelingen van Hitler. Ondanks het feit dat een vijfde van de partijleden van buitenlandse afkomst zijn en de meeste immigranten op hun stembiljetten hun politieke tegenstanders overklassen. Sinds de zogenoemde decemberöverenskommelsen (de decemberovereenkomst) maakt het niet meer uit op welke van deze partijen men gestemd heeft: ze stemmen in het parlement allemaal actief of passief in het voordeel op voorstellen van de huidige regering. Intussen houden ze een poppenkast gaande waar ze veinzen geërgerd op elkaar te zijn en verschillende richtingen in het landspolitiek willen uitvoeren. En dit alles met maar 1 doel: om de dreiging van een evenwichtig immigratiebeleid te voorkomen, en het geringste wat naar nationaal zelfbehoud ruikt te elimineren.

De oude partijen zijn vastbesloten Zweden op de kaart te zetten als een humanitaire supermacht. Hybris, grootheidswaanzin en krankzinnigheid is slechts een vriendelijke beschrijving wanneer men bereid is om een ​​welvarend land met zijn vredelievend volk op te offeren om alleen maar de heersende klasse de gelegenheid te geven zich te voelen als een atheïstische heilige in het waarschijnlijk meest atheïstische land in de wereld. Atheïstisch in die zin dat het alles ontkent en verwerpt dat de christelijke God ademt. Zelf religieus met zijn blinde fanatisme in een geloof van multiculturalisme met open grenzen in de overtuiging dat er geen significante verschillen in waardes en aard zijn tussen verschillende culturen en religies. Ongeacht wat de wetenschap, onderzoek, bewezen ervaring, statistieken, of gewoon gezond verstand aangeeft. Alles wat zich tegen het vastgestelde immigratiebeleid verzet is ketterij, en de godslasteraar die het lef heeft kritiek te uiten wordt op een griezelige manier effectief als monddood gewist uit de sociale en professionele goedtotalitaristische gemeenschap.

In Zweden weet elke inwoner wat niet hardop gezegd mag worden, wat alleen kan worden uitgesproken in privégezelschap. Ik ben ook pijnlijk bewust van deze haarscherpe reële en onuitgesproken grens. Ik ken die grens, en ik overschrijd hem. Voortdurend en dagelijks. De gedachtepolitie kan mij niet aanraken. Het ergert ze tot waanzin, wat een feit is. De reden dat ik dit kan doen is omdat ik behoor tot de sociale groep die deze goedheidnarcisten hebben uitgekozen als zijn onberispelijke huisdiertjes.

Als klein meisje ben ik vanuit Spanje, waar ik al asiel had gekregen, illegaal Zweden binnen gesmokkeld, onder het valse voorwendsel dat mijn familie en ik rechtstreeks uit Iran kwamen en werden vervolgd vanwege politieke betrokkenheid van mijn ouders. Na het verkrijgen van een verblijfsvergunning ben ik opgegroeid in een gelovige en praktiserende moslimfamilie. We woonde in een appartement wat ons door de sociale dienst was toegewezen in een onderklasse buurt met Zweedse arbeiders. Daar werden we door de Zweedse belastingbetaler gesteund met allerlei verschillende gulle subsidies, wat werd uitgedeeld omdat we door verschillende redenen niet als zelfverzorgend werden beschouwd.

Als tiener ging ik in opstand tegen de islamitische god waar ik me niet aan kon en wou onderwerpen, of ondergeschikt maken, daar vandaan heb ik gependeld tussen verschillende sociale diensten, verzorgingshuizen, maatschappelijk werkers, voogdijgezinnen, en periodes als straatkind op de straten van Stockholm. Om een ​​lang verhaal kort te maken, ik ben een waardige representant van de immigrant wat het seculiere politieke priesterschap tot status als heilige koe heeft verheven. Dat is ook de reden dat ik kan schrijven en zeggen wat ik wil, waar autochtone Zweden bang zijn zich te uitten.

Ik bijt de hand die mij voedt. Daarom word ik gehaat door het politieke en media establishment. Wat natuurlijk volkomen begrijpelijk is. Niemand wil gebeten worden door zijn geïmporteerde huisdiertje. Maar kijk, daar hebben ze zich in vergist. Ik ben niemands huisdier. Geen gehoorzame hond, aanhankelijke poes, of trouwe lieveling. Ik ben een mens. Met een vrije wil, met eigen verantwoording, en inherente menselijke waardigheid. En in mijn geval ook nog is gezegend met een  intellectuele integriteit, en feilloos instinct om te onderscheiden wat goed of fout is.

Op basis hiervan zie ik een tolerant liefdevol en genereus volk wat zodanig lang vernederd wordt dat het geen anders uitweg ziet in zijn verval dan op de vuist te gaan. En die grens nadert. In een razendsnel tempo. De beslissing van het rood-linkse gemeentebestuur van Stockholm kan het begin van het eind zijn van een lange periode van vrede. Een vrede die voor lange tijd voor lief is genomen.

Nasrin Sjögren

Bron:

http://samtiden.nu/16239/stockholm-sponsrar-massmord-tortyr-och-valdtakt/

7 gedachtes over “Stockholm sponsort massamoord, marteling en verkrachting

    • Bedoel je daar het Nederlands mee ? Sponseert is trouwens ook nog steeds kul, misschien dat het in oud-Nederlands bestaat, maar als dat al zo zou zijn google je dat maar lekker zelf. Sponsert heeft al genoeg “e” maar ook dat is niet goed. Het is met een “o”:

      Sponsoren / sponseren
      Wat is juist: sponsoren of sponseren?

      Juist is sponsoren (‘financieel steunen’) met tweemaal een o, zoals in het Engels.

      Het werkwoord sponsoren (‘financieel steunen’) staat in de naslagwerken met twee keer een o: sponsoren – jij/hij sponsort – sponsorde – gesponsord. De tweede o in dit werkwoord is in het Nederlands zo zwak dat we die bijna niet horen: het is meer een uh-klank dan een oh-klank. Dat verklaart waarom de (foutieve) schrijfwijze sponseren – sponserde – gesponserd nogal eens voorkomt.

      Bij andere werkwoorden uit het Engels is de o soms beter te horen. Bijvoorbeeld in monitoren (‘toezicht houden op’): dat wordt uitgesproken met de klemtoon op de eerste lettergreep en met een oh-klank in de tweede: [mónitorde – gemónitord]. De schrijfwijze monitorde – gemonitord benadert deze uitspraak goed. Overigens komt de uitspraak [mónitoorde – gemónitoord] ook wel voor.

      Werkwoorden als scoren, die met een lange o uitgesproken worden, krijgen vanwege die uitspraak een dubbele o in de vervoeging. De spelling scorde – gescord zou de onjuiste uitspraak [skorde – geskort] met zich meebrengen. Daarom is de vervoeging scoren – jij/zij scoort – scoorde – gescoord.

      https://onzetaal.nl/taaladvies/advies/sponsoren-sponseren

      Lekker de taalnazi bij je uithangen

      😛

      Like

  1. Ik heb het ook gelijk even voor je getwitterd en geliked. Nu nog een ‘laatste reacties’ widget in de zijbalk waar @tjonge dacht ik eerder ook al om vroeg. Bij voorbaat dank.

    Like

  2. Drie vrouwen uit het zuiden van Zweden zijn aangeklaagd omdat ze onder andere afgehakte varkenskoppen hebben gebruikt om een ex-vriendje en zijn vrienden de stuipen op het lijf te jagen. Nu hopen Zweedse aanklagers de aanklacht later deze week wegens “onwettige vervolging” te laten seponeren. Dat meldt de Zweedse onlinekrant The Local.

    http://www.hln.be/hln/nl/960/Buitenland/article/detail/1645108/2013/06/03/Vrouwen-gebruiken-varkenskop-om-ex-af-te-schrikken.dhtml

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s